مشتاق نموده ، و خود مشتاق‌علىشاه - چنان كه در « طرائق 3 : 93 » گفته - امى و بىسواد بوده است ، و اصلا شعر نگفته ، و ازاين‌رو وى را نظير شمس تبريزى و مظفر عليشاه را نظير مولوى معنوى گرفته‌اند كه وى هم در مقاطيع غزليات خود تخلص بنام شمس نموده . دوم : درويش حسينعلى كابلى كه در « 1216 » بيايد . سيم : رونقعلى شاه بمى كرمانى كه در « 1230 » بيايد ، و گفتيم وى كتاب « غرايب » را در وصف حال اين مرشد خود بنظم آورده . چهارم : انيس عليشاه كرمانى كه در « 1247 » بيايد . پنجم : سيد محمد صادق محلاتى كه در « 1219 » بيايد . و از « طرائق » و بعضى مواضع ديگر چنين برآيد كه صاحب عنوان به قصد سفر كربلاء از كرمان بيرون رفت ، ليكن در راه ببليه‌يى مبتلا شد و ناچار بكرمان برگشت و مصادف با ماه رمضان اين سال گرديد ، و حسب المعمول اجتماعاتى در مساجد بهم رسيد پس ملا عبد اللّه واعظ كرمانى مردم را بقتل او واداشت ، و در روز جمعه بيست و هفتم ماه رمضان المبارك اين سال وقت عصر ، كه مطابق « ثور ماه برجى » بوده ، در بيرون مسجد جامع نزديك دروازه مشرقى كه بنام همان محل آن را دروازه مسجد مىخوانند و آن مسجد از بناهاى آل مظفر است ؛ مردم بهيئت اجتماع بر او ريخته و سنگ بر وى زدند تا بقتل رسيد ، و يكى از مريدانش بنام جعفر على كه حاضر و ناظر بود سر وى را بدامن گرفت ، و مردم هم از چوب و سنگ وى را نيز بقتل رسانيدند ، و بعد از آن جسد اين هر دو نفر را در قبرستان بيرون همين دروازه در يكى از حجرات تكيه‌اى كه آن را ميرزا سيد حسين خان حاكم كرمان ساخته دفن نمودند ، و بانى مرقوم هم در يكى از حجرات آن دفن و تاريخ فوتش بر سنگ قبر « 10 ذىالقعده سنه 1202 » است ، و ميرزا محمد باقر سمندر در مرثيه صاحب عنوان اشعارى گفته كه بر سنگ قبر منقور و ماده تاريخ آن اين است : كرد تاريخش رقم كلك سمندر * قطره پويا سوى بحر بىكران شد و بعد از دفن صاحب عنوان در آنجا آن تكيه بنام تكيهء مشتاقيه مشهور شد ، و در « طرائق : 85 » نوشته كه ملا عبد اللّه بعد از اين واقعه از وطن مهجور و متعلقينش اناثا ذكورا أسير تركمان شده و آنها را بتوران بردند ، انتهى .